Geschiedenis - Auteur Robby Buys eindwerk geschiedenis

Voetbalvereniging "Stuwing"

Stichting en bestuursleden:

Tot midden 1935 was er nog geen sprake van een voetbalvereniging in Sint-Gillis-Waas. Er waren wel reeds 2 straatploegjes: je had de ploeg van de Ripstraat en de al wat oudere ploeg van de Statiestraat. 
De ploeg van de Ripstraat
Toen op een zondagmorgen enkele sportievelingen samenkwamen in café BELGICA vooraan in de Statiestraat, namelijk Louis en ALbert Buerman, Albert Raes, Fré Roelant en Rene Stremersch. Toen werd de eerste voetbalvereniging van Sint-Gillis-Waas gesticht onder de benaming VV Stuwing en aangesloten bij de Vlaamse Voetbalbond. De ploeg speelde in een groen-zwarte tenue.

Terrein en lokaal:

Als lokaal werd het mooie café Den Ijzer, gelegen in de Kronenhoekstraat en uitgebaat door Florent Stevens-De Munck, gekozen omdat er een ruime vergaderzaal beschikbaar was en bovendien zoon Réné speler was. Met de zeer beperkte geldmiddelen kon gelukkig een zeer voordelig terrein gehuurd worden. Over de spoorweg, vooraan in de Tybbaertstraat achter de blokkenfabriek van Jozef Laureys lag het wissenbos; dat regelmatig onder water stond. Dit terrein was eigenlijk iets te klein, maar werd met eigen middelen in orde gebracht om meestal met doorweekte schoenen en hoog opspattend water voetbal te spelen. 

Spelers en wedstrijden:

Bij de éérste spelers vernoemen we Georges Audenaert, Albert Buerman, José en Gaston Van Duyse, Omer Van Dale, Julien Vereecken, Georges Ruts, René Stevens, Amedéé Van der Heyden, Louis Verberckmoes en keeper Norbert De Munck.
VV Stuwing
Vermits er in het Wissenbos geen plaats was om kleedkamers noch kantine op te richten, werd in café MOERBEKE op het Statieplein met uitbaters Albert Stevens en Elvire Buys, in een klein achterstalletje de twee elftallen de mogelijkheid geboden om zich om te kleden en te wassen. Men moest dus een 200m over de straat lopen met voetbalschoenen aan. Wint of verlies, iedere speler kreeg na de wedstrijd een consumptie. De verplaatsingen in de omgeving werden in groep per fiets gemaakt, voor de verre verplaatsingen, bijvoorbeeld achter Antwerpen en Zelzate (waar de wedstrijdbal meermaals uit de vlakbij gelegen vaart diende gevist te worden), werd de autobus van de plaatselijke uitbaters Jef Poppe of Mathieu Schottens gehuurd. 

Toen kwam WO II

Het werd moeilijk om een ganse ploeg samen te krijgen, dit door allerlei omstandigheden. (Opeising door de bezetter, werkomstandigheden, enz...) Wanneer na meerdere maanden de toestand genormaliseer was, kon opnieuw, maar op onregelmatige tijden gevoetbald wroden. Zo sukkelde ook VV Stuwing naar het einde van WO II. Sommigen dienden te vluchten uit België, sommigen werden gearresteerd en anderen overleden jammer genoeg. Zo werd na ongeveer een 10-jarig bestaan de vereniging opgedoekt, maar VV Stuwing was wel de aanzet tot de oprichting van de hudige club F.C. Sporting.

F.C. Sporting Sint-Gillis-Waas

Het ontstaan, terrein en vlaggewijding

Na WO II waren er wel vele voetballers in Sint-Gillis-Waas, maar die speelden allen in ploegen van omliggende gemeenten. Zo speelden te Vrasene: Van Duyse en Audenaert Georges; te Kemzeek: Gaston Baetens, Raymond Eeckhoudt (die zelfs tijden de wijding zijn kousen van Kemzeke nog aanhad) 

(Bij de eerste foto, de 2e van rechts, let op zijn kousen.)
, Omer De Mey, Amandus Luyck en Guy De Naeyer; te Sint-Pauwels: Omer Kegels, Andre De Mey, Willy Ruts, Karel Heirman; te De Klinge: Jef Van Stappen en Louis Verberckmoes. Dus er waren spelers maar geen ploeg. Gedurende de oorlog werd een eerste schuchtere poging gedaan om een club op te stichten, maar financiën en een stuk grond vinden brachten moeilijkheden. Na de bevrijding werden er spoedig clubplannen gesmeed. Op 29 maart 1946 had de officiële aansluiting plaats bij de Belgische Voetbalbond, met als voorzitters Paul Heirwegh, als secreetaris: Jerome Van de Velde en Gaston Baetens; en als bestuur: Remi Delueil, Alfons Vereecken, Albert Van Dale, Albert Dullaert, Alfons Mariman, José Van Duyse en Armand Smet. E.H. Rooms zegende zondagvoormiddag 28 april 1946 het nieuwe terrein en het nieuwe vaandel van de blauwwitte voetbalploeg van F.C. Sporting plechtig in. Na een optocht door de voornaamste dorpsstraten met de muziekmaatschappij Sint Cecilia - die bereidwillig en belangenloos haar medewerking verleende - stelden de teams van F.C. Sprting en Vrasene zich met het bestuur op in het midden van het terrein, terwijl men het nieuwe vaandel hees. De korte schone inwijdingsplechtigheid werd door het tralrijke publiek aandachtig en ingetogen gevolgd. Meer en meer kwamen vrome, diepchristelijke gebruiken van ouds terug in voege, dit was een zeer bemoedigend verschijnsel in deze verwarde en onzekere tijden. E.H. Rooms gaf dan ook de aftrap voor de éérste wedstrijd op het nieuwe terrein.

De opmars van de ploeg

In het eerste kampioenschap eindigde Sporting vierde, men had toen twee teams (de eerste ploeg en de reserven). Vanaf het seizoen '48-'49 kwamen er knapen (12 tot 14 jaar) bij, vanaf het volgende seizoen kwamen er scholieren bij. 6 jaar lang speelde de club in de 3e provinciale reeks. In 1952 ging men over, nadat men op een overtuigende manier de eindronde tegen Wippelgem en Denderhoutem won en Adriaan Van Denderen zich tot goalgetter van formaat ontpopte. Men speelde dan 8 jaar in 2e provinciale. De oudere supporters zullen waarschijnlijk het kampioenschap 1956-1957 niet snel vergeten, Sporting verloor toen de titel aan Lede, nochtans had Sporting evenveel punten, maar had één verloren wedstrijd meer.

In 1960 promoveerde de ploeg naar de eerste provinciale en in 1962 zelf naar de 4e nationale. 
Kampioen en promotie naar bevorderingWinnaar beker van O-Vlaanderen 1962Huldiging kampioen 1962
Sporting ontpopte zich tot een bekerspecialist 5 jaar achtereen speelde de club de finale van de provinciale beker, 4 maal wonnen ze. Enkel in 1959 was Sparta Gent te sterk. In 1960 stond Sporting in ieders belangstelling toen de éérste ploeg gewestelijk en provinciaal kampioen werd, waarbij ook nog de scholieren en de knapen elk gewestelijk kampioen werden. In deze successen hadden de trainers zeker een groot aandeel. Dit was het geval bij dhr. De Mey die als trainer in de jaren 1956-1958 de daaropvolgende successen voorbereid heeft en zeker ook Gustaaf Cop die de ploeg tweemaal in 2 jaar tijd naar een hogere klasse bracht. Men speelde toen voor gemiddeld 800 supporters. 

In 1963 werd onder leiding van Georges Vercauteren, steunend lid en verdeler van Naumann naaimachines in de Benelux, een 8-daagse trip naar Oost-Duitsland georganiseerd. In Witten bergen werd een wedstrijd gespeeld tegen een plaatselijke club en werd men geconfronteerd met de harde waarheid van het communisme. De mensen waar men bij bleef slapen keken raar op toen sommige bestuursleden hun sokken bovenhaalde. Er zijn nog Duitsers en mensen van hier die echte vrienden geworden zijn en om de 2 jaar elkaar nog steeds bezoeken. Een goede vriend van Georges Vercauteren, de beroemde Rik Van Steenbergen is enkele jaren peter van de club geweest. F.C. Sporting speelde 6 seizoenen in de 4e nationale. 28 oktober 1962 is een dag die geen enkele blauwwitte supporter ooit zal vergeten, iedereen beschouwd het als absolute hoogtepunt van de geschiedenis van de club. Het was de topper tegen de ongenaakbare S.K. Beveren. Deze wedstrijd eindigde op 0-3 en was de enige verliespartij van S.K. Beveren dat seizoen. Doelman Roger De Bock werd na die legendarische partij als absolute uitblinker geciteerd en kreeg zo een vermelding in het boek "Een sprookje in geel en blauw", dat het 50-jarig bestaan van S.K. Beveren beschrijft. 


Roger De Bock was enorm belangrijk en was vele malen de matchwinnaar en 15 jaar van onschatbare waarde. Hij werd doro Georges Ruts (beter bekend onder zijn pseudoniem Joris Van Waas, die 44 jaar de wedstrijdverslagen schreef voor Het Vrije Waasland) in zijn verslgen gezien zijn karakter, lenigheid en snelheid en haarkleur de "witte panter" genoemd. Ook nog een zware uitschieter was de partij voor de 1/8ste finales voor de beker van België (1966-1967) tegen het grote Club Brugge, de latere winnaar van die beker, de uitslag was 3-3 en 4-5 met de strafschoppen. De pineut was de huidige jeugdcoördinator Raoul De Roeck, toen 18 jaar, die de beslissende strafschop miste.

De terugval



De jaren in 4e nationale eisten zijn tol, financieel bleef het niet haalbaar. Ook de spelers werden ouder en de jeugddoorstroming verliep heel stroef. Zo had men verplaatsingen naar Virton en Athus, waarvoor men om 8u 's morgens moest vertrekken en 's avonds laat terug kwam van een kale reis. Men moest toen de trein nemen naar Gent, overstrappen richting Brussel, overstrappen richting Luik en van daar met een boemeltreintje verder. Men zakte in 1967-1968 terug naar 1e provinciale. 

Nadat Roger De Bock en Emiel Saman stopten zakte F.C. Sporting zelf terug naar 2e provinciale, dit in het voetbaljaar 1972-1973. Men speelde toen thuiswedstrijden µ voor nog geen 100 supporters. Dan kwam de wederopstanding, dadat men het eerste jar in 2e veel pech kende door blessures en ziekte, speelde men het jaar daarna kampioen. Dit deed men met spelers zoals Freddy Vereecken, Luc Van den Bossche, Mark Adriaenssens, Eddy Franckaert. Er werd weer voor gemiddeld 500 supporters gespeeld. Het bestuur van toen: 
Voorzitter: Octaaf Henzen
Ondervoorzitter: Armand Smet
Twee jaar later in het seizoen 1976-1977 zakte de club definitief weg uit de elite van Oost-Vlaanderen. 

Midden de jaren '80 hing de club aan een jojo: zakte in 1984-1985, speelde vervolgens kampioen en zakte daarna terug naar de 3e provinciale. Dat men direct terug zakte was niet verwonderlijk, nadat de kampioenenwedstrijd voor 62 toeschouwers gespeeld werd en het kampioensfeest nooit doorging. 

Daarna speelde F.C. Sporting 6 seizoenen in 3e provinciale, dit als een gemeente tussen ploegen die uit het liefhebbersvoetbal komen (Appels, Klein Laar Vrasene en F.C. Hoogeinde).

Wisselend succes met weinig toeschouwers

Vanaf het seizoen 1992-1993 speelt de club terug in 2e provinciale en heeft daar een reputatie van outsider met wisselend succes, maar terug met zeer weinig toeschouwers. 

Dat F.C. Sporting heel wat leden telt in heel logisch (225 om juist te zijn), want de club heeft nu 13 ploegen (Duiveltjes A,B en C, Preminiemen, Miniemen, Knapen, Scholieren, Juniores, Reserven, Eerste en 2 damesteams, één in de femina cup en één in de provinciale competitie. 

Eerste provinciale of bevordering

In 2000 stootte men weer door naar Eerste Provinciale.
In 2006 behaalde de club, na bijna vier decennia provinciaal voetbal, opnieuw promotie naar Vierde Klasse. Het bleef er echter bij dit ene seizoen. Sporting werd op twee na laatste en zakte terug naar Eerste Provinciale. In 2009 werd men daar echter verdiend kampioen en zo keerde men nog eens terug in Vierde Klasse, waar men zich dit maal wel vlot kon handhaven. 
Kampioen!
In het seizoen 2011-12 zakt de club echter terug naar eerste provinciale. Enkele wedstrijden voor het seizoenseinde worden enkele jongeren in de kern gedropt, maar degradatie is een feit. KFC Sporting Sint-Gillis-Waas speelt vanaf seizoen 2012-13 terug in 1e provinciale. Clubicoon Kim Verstraeten geeft z'n plaats op het veld af en wordt trainer. Kim Verstraeten doet het niet slecht als coach. Hij loodst de club na één seizoen opnieuw naar de nationale reeksen en bereikt zelfs de eindronde voor promotie naar derde nationale. Als kers op de taart kan SGW in het seizoen 2014-2015 de 1/16e finale van de Beker van België halen. SGW loot Cercle Brugge, maar verliest voor 2600 SGW-supporters met 1-7 van de eerste klasser. 

In het seizoen 2016-2017 kon SGW zich niet redden en zakt na enkele turbulente seizoenen in Derde Amateur (ook wel 4e nationale genoemd) terug naar Eerste Provinciale. Positieve noot: onze U15 waren bijna kampioen, maar verloren de laatste thuiswedstrijd waardoor de titel naar elders ging.


Bron: Auteur Robby Buys eindwerk geschiedenis

Graag een wedstrijd bijwonen?

Website by